Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krajobrazy widziane z siodełka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krajobrazy widziane z siodełka. Pokaż wszystkie posty

sobota, 9 czerwca 2018

Wiosenne obrazki z perspektywy rowerowego siodełka

Wiosna pięknieje z dnia dzień i zachęca do wybycia z domu na łono natury. Mnie długo zachęcać nie musi. Znów wybyłam z domu, i znów rowerem. Pojechałam śladami niedzielnej wędrówki z Aramisem. I znów dzień był piękny. Niebo błękitne. Słońce w pełnej krasie. Jeździłam po górach i lasach z przyklejonym uśmiechem na twarzy. I to nawet dłużej niż planowałam. No cóż, w tak piękną pogodę trudniej wraca się do domu. 





O, droga się skończyła... Ale co tam, po łąkach też można, tyle że bardziej trzepie. ;).


Przyroda budzi się ze snu. Widać to wyraźnie... i czuć.



W niektórych miejscach jechałam wąskimi ścieżynkami. 


Cichutko wszędzie jak makiem zasiał. Przyroda budzi się cicho i powoli. Tylko śpiew ptaków 
co rusz rozlega się wkoło... Aż serce się raduje.



Zawalidroga! Solidna, i niebezpieczna. Trzeba uważać, bo takich "niespodzianek" w tutejszych
 lasach jest niemało.

HKCz
1.04.2017 

W poszukiwaniu resztek zimy

Nie tęsknię za zimą. Kocham wiosnę. Najbardziej. Ale że lubię wyznaczać sobie cele kolejnych wędrówek rowerowych, to tym razem wyznaczyłam akurat taki. W tym też celu objeździłam rowerem wiele zakamarków lasu. I?… nie znalazłam. Ale wcale mnie to nie zasmuciło. Wręcz przeciwnie. Jednak kiedy przejeżdżałam z jednego lasu do drugiego, znalazłam. Na zboczu jednej z gór. Pewnie miejsce to musiało być sztucznie naśnieżane. To stok narciarski.





Nawet nie dotykałem tego tam białego czegoś . ;) Tylko popatrzyłam, i sfociłam.  



Nigdzie ani kępeczki śniegu... I bardzo dobrze!  





Zdjęcia takie sobie… Ale mi się podobają. Bo wiem, że takich widoków, jakie przedstawiają, 
za parę tygodni, kiedy liście pokryją drzewa, już nie będzie.  


Tą "serpentyniastą" drogą wracałam do miasta.
  





Zanim puściłam się w dół, zajechałam jeszcze na moment pod Pomnik Wędrowca.  


Coś jakby tych "votów" ubyło... Pamiętam chociażby, że wisiały 3 biustonosze, a teraz nie 
ma żadnego. Komuś się przydały? ;) :D  


Oglądnęłam pomnik z każdej strony, powiesiłam swój breloczek, i popedałowałam do domu.

HKCz
3.04.2017

Wiosnę z wysoka widać lepiej...

I im wyżej, piękniej ją czuć. Im wyżej, powietrze jest  bardziej rześkie. Bardziej pachnie budzącą się do życia przyrodą. I otwartą przestrzenią. Im wyżej, czas jakoś wolniej płynie… do domu dalej. I dobrze! Bo warto się czasem tak „zawiesić” na łonie budzącej się do nowego życia natury. W tym miejscu zeszłam z siodełka. Pierwszy raz tu byłam. Chciałam chociaż na chwilę popodziwiać z wysoka dalsze okolice naszego miasta we wczesnowiosennym anturażu.






Z wysoka okolice naszego miasta wyglądają pięknie. A że to czas budzącej się do życia 
przyrody, sprawiają wrażenie jeszcze piękniejszych.  

 HKCz
12.04.2017 

wtorek, 5 czerwca 2018

Majówka... A gdzie ta wiosna?

Mamy maj, najpiękniejszy miesiąc w roku. Wiosna jednak nadal niemrawa. Zieleni niewiele. Drzewa bezlistne. Powietrze może i pachnące, ale wcale nie majowo. Objeździłam rowerem niemalże całą kotlinę albstadtcką i prawdziwie majowej wiosny nie znalazłam... Wiosno, gdzie jesteś?!



Mój ulubiony dąb nad urwiskiem ciągle bezlistny. :(



Dobrze że chociaż trawy jest na tyle dużo, że owieczki mogą paść się na halach.


Dobrze że chociaż trawy jest na tyle dużo, że owieczki mogą paść się na halach.

Gdyby nie zielona trawa, trudno by było odgadnąć, co to za pora roku.


W głębi lasu, wokół wejścia do jaskini, wiosny zupełnie nie widać.


Jednak kiedy weszłam do wnętrza jaskini, i zerknęłam przez dziurę w suficie jaskini, zobaczyłam całkiem wiosenny obrazek... Zawilcowy.


Obrazek nabrał aż tak wiosennego wyglądu pewnie dlatego, że był ograniczony, nie tyle ramami kadru, co ramami dziury w suficie.


Postanowiłam przybyć tu za tydzień, może będzie już bardziej wiosennie.  

HKCz
4.05.2016

piątek, 1 czerwca 2018

Rowerem po leśnych obrzeżach albstadtckiej kotliny

Nie była to tym razem długa wycieczka, bo z domu wyjechałam dopiero po 15-tej. 20 km jednak zaliczyłam. W tym lesie byłam po raz pierwszy. Zatrzymywałam się tam tylko na krótko trzy razy, aby zrobić fotki, i gnałam dalej. Las piękny, ale zobaczyłam tam też coś, co mnie zadziwiło, i coś, co mnie bardzo, ale to bardzo zbulwersowało.



W tym miejscu widać pozostałości po dawnym trzęsieniu ziemi. Wspięłam się z rowerem 
na górę i z każdej strony pooglądałam ten przenicowany teren.  





W dole kotliny widać małą część miasta Albstadt.  




A to jest to, co mnie tak bardzo zbulwersowało. No wiecie co ludzie! Takiego chamstwa 
tu nie było! Jeszcze niedawno. Nie chcę na nikogo wskazywać palcem, ale domyślam się, 
kto to zrobił. Co za ludzie!  


W tym zaś miejscu nadziwić się nie mogłam, że jakiś bezdomny tu "kotwiczy". Legowisko jego 
było przykryte plandeką, a cały ekwipunek równiutko ułożony na pieńkach.  


Samego bezdomnego tam nie było. Pewnie wyruszył do miasta po pożywienie.


Kiedy zatrzymałam się na krótko, zobaczyłam, że idzie pod górkę z wypchaną torbą plastikową.  


Zatrzymał się przy mnie, zawołał: "hallo!", pomachał ręką, i kiedy ja go też pozdrowiłam,
uśmiechając się, zaśmiał się głośno i poszedł w swoją stronę.


Zrobiłam jeszcze kilka fotek, i też udałam się w swoją stronę.  





Na koniec krótkiej przerwy jeszcze jedno pamiątkowe selfie... i jazda do domu.

   HKCz
24.04.2016