Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdjęcia z rowerowego siodełka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdjęcia z rowerowego siodełka. Pokaż wszystkie posty

piątek, 1 czerwca 2018

Rowerem po leśnych obrzeżach albstadtckiej kotliny

Nie była to tym razem długa wycieczka, bo z domu wyjechałam dopiero po 15-tej. 20 km jednak zaliczyłam. W tym lesie byłam po raz pierwszy. Zatrzymywałam się tam tylko na krótko trzy razy, aby zrobić fotki, i gnałam dalej. Las piękny, ale zobaczyłam tam też coś, co mnie zadziwiło, i coś, co mnie bardzo, ale to bardzo zbulwersowało.



W tym miejscu widać pozostałości po dawnym trzęsieniu ziemi. Wspięłam się z rowerem 
na górę i z każdej strony pooglądałam ten przenicowany teren.  





W dole kotliny widać małą część miasta Albstadt.  




A to jest to, co mnie tak bardzo zbulwersowało. No wiecie co ludzie! Takiego chamstwa 
tu nie było! Jeszcze niedawno. Nie chcę na nikogo wskazywać palcem, ale domyślam się, 
kto to zrobił. Co za ludzie!  


W tym zaś miejscu nadziwić się nie mogłam, że jakiś bezdomny tu "kotwiczy". Legowisko jego 
było przykryte plandeką, a cały ekwipunek równiutko ułożony na pieńkach.  


Samego bezdomnego tam nie było. Pewnie wyruszył do miasta po pożywienie.


Kiedy zatrzymałam się na krótko, zobaczyłam, że idzie pod górkę z wypchaną torbą plastikową.  


Zatrzymał się przy mnie, zawołał: "hallo!", pomachał ręką, i kiedy ja go też pozdrowiłam,
uśmiechając się, zaśmiał się głośno i poszedł w swoją stronę.


Zrobiłam jeszcze kilka fotek, i też udałam się w swoją stronę.  





Na koniec krótkiej przerwy jeszcze jedno pamiątkowe selfie... i jazda do domu.

   HKCz
24.04.2016

czwartek, 31 maja 2018

Rowerem po błotnistych leśnych wertepach

Dzień był deszczowy i w zasadzie nie musiałam wyruszać rowerem na wycieczkę. Ale, że ją sobie zaplanowałam już kilka dni wcześniej, plan wykonać musiałam. Akurat w tym dniu. W następne dni miałam co innego do zrobienia. No i moja roczna Wnuczka, jak zwykle, miała być u mnie. Wyjechałam z domu kiedy deszcz tylko kropił, ale gdy dojechałam już do lasu, rozpadał się na dobre. Ale co tam, wracać do domu nie miałam zamiaru.





Parę razy wyjechałam na skraj lasu, ale tylko fotografowałam krajobraz widzianych wiosek
 i z powrotem wracałam do lasu. Droga asfaltowa wcale mnie nie pociągała. Hihihi... 
zwłaszcza z takim wyglądem. :D  





Przy okazji chciałam zauważyć, że widok niemieckich wiosek nie wiele się różni od polskich.  


... i te krzyże. Wiele ich tu stoi.  


Po drodze trochę się przemyłam... skoro już takie źródełko napotkałam. Na chwilę przestało padać.



... też i się napiłam. Woda była zdatna.  




No to w drogę!  


Kiedy dojechałam do domu, byłam bardzo zadowolona z tej "błotnistej" wycieczki.
I o dziwo, mnie pedantce, nawet nie przeszkadzało, że błotem oklejona byłam.
W końcu łazienkę i pralkę mam.  


Można sobie wyobrazić, jak wyglądałam, skoro mój rower był aż tak oklejony błotem. Dodam, 
że to rower górski, nie ma błotników. Ale co tam! Błotna maseczka pięknie mi ściągnęła  pory 
na twarzy. A ja, cała mokra od deszczu i strzaskana błotem, czułam się jeszcze zdrowsza. Krew 
aż mi buzowała w żyłach. Nic nie przesadzam. Serio! 

HKCz
13.04.2016