Pokazywanie postów oznaczonych etykietą psy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą psy. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 27 maja 2018

Jestem psiarą

Psy kocham od zawsze. I zawsze też psy miałam. I mam. Nie wyobrażam sobie życia bez tego czworonożnego przyjaciela. Bez tych wpatrzonych z miłością oczu, bez tego radosnego merdania ogonem i poszczekiwania. Pies był, jest i już zawsze będzie pełnoprawnym, kochanym członkiem naszej rodziny. Lubię też psy fotografować. Nie tylko swoje. Jakie tylko napotkam.



Przyjaciele z... lasu. Często się w lesie spotykamy. Radosnych szaleństw nie ma wtedy końca.  


A tu (zabawowo), nasza kochana Malwina rasy Basset. To był nasz ostatni pies w Polsce.
Malwa była straszną rozrabiarą. Co z nią przeżyłam, to moje. Pisałam o tym > tutaj


Ten poważny Dog Arlekin, wabiący się Jocker, był naszym pierwszym psem w Niemczech.  


Tak jeździłam z Jockerem do Polski na odwiedziny. Celnicy bali się go jak ognia. ;) Zawsze puszczali 
nas bez kontroli. :D  


A tu Aramis, pies rasy Labradoodle, na wywczasach w Italii. To nasz rodzinny pies.  


Na pozostałych zdjęciach uwieczniłam psy w różnych miejscach,"zakumplowane" z Aramisem.  







Tu 16-letnia staruszka. Trzeba jej pomagać chodzić. Ma specjalną smycz.  





Sąsiedzki pies. Na nasz widok szczeka zawsze radośnie, że aż przez szybę słychać.  







Aramis śnieg też bardzo lubi.  



Aramis przede wszystkim kocha wodę. Koło akwenu, jakiegokolwiek, nie może przejść spokojnie, 
musi do niego wskoczyć, i jak się da, popływać. Tu na zdjęciu widać, że w wodzie już był. 
Zimno wtedy było jak diabli, a ten wparował do Dunaju. Dostał burę, bo to miejsce 
akurat było pod ochroną. Potem był już potulniutki jak baranek.


Widać, że tu też psiara mieszka. Ale chyba nie do końca, bo to śtućny pies.   


Na tym zdjęciu widać wyraźnie, że żadnej "śtućności" w tym psie być nie może. Jasne, bo to
nasz Aramis, nasz przyjaciel i stróż naszego domostwa. 

HKCz
16.07.2017

środa, 23 maja 2018

Czerwcowe wędrówki... z Aramisem

I to dwa razy dziennie. Rodzinka tradycyjnie już na czerwcowym urlopie, więc ja i Aramis opiekujemy się sobą na wzajem. I razem, oczywiście, ochoczo wędrujemy po górach i lasach. Masę kilometrów mamy już w swoich starych nogach. A w starych głowach? Ho, ho, kupę wrażeń... W starych? No cóż, starzejemy się. Nierówno niestety. Aramis starzeje się szybciej. Za 4 lata będziemy w równym wieku. Ale co tam, takie jest życie. Młodość przemija. Ważne że w sercu młodości wiele, a i werwy nadal nie brakuje.  




Halszka i Aramis pozdrawiają wszystkich Bliskich i Znajomych. :)  


Do lasu podjeżdżamy autem, a potem już tylko per pedes. Rano z kijkami Nordic Walking 
(ja oczywiście), a wieczorem bez kijków.  


Na polanie krótki trening... i dalej w drogę.  


Zanosi się na burzę. My się burzy nie boimy, zawsze przed czasem do domu zdążymy. Albo 
przynajmniej do auta. W aucie jest bezpiecznie, gdyż jego metalowa karoseria tworzy tzw. 
klatkę Faradaya, chroniącą przed polem elektrostatycznym... Mądra jestem, co nie? ;)  



Aramis lubi ze mną wędrować. Widać to po jego minie. Nigdy nie trzymam go na linie. Biega sobie 
gdzie chce. A kiedy ktoś się do nas zbliża, gwiżdżę na niego, on podbiega i chwytam go za obrożę. 
Po to tylko, żeby ten ktoś nie musiał się go bać. Ta druga obroża, to specjalna - przeciw kleszczom. 
Parę lat temu Aramis "poczęstował" mnie swoim kleszczem zarażonym boreliozą. Na szczęście 
wyszłam z niej. Teraz zabezpieczmy się przed tymi małymi potworami z każdej strony.


- Wicepańcia poszła zrobić siusiu... No to grzecznie na nią czekam.  


O, jak pięknie umiejscowiona ławka. Ale my kierujemy się w stronę chatki.  


Aramis lubi się tu zatrzymywać. Tu pachnie grillem.   


Aramis  czeka aż do niego dojdę.   


I dalej w drogę...  


Aramis... fuj! Ani mi się waż 'to" wąchać. Jakiś mało kulturalny pies na drodze się załatwił, 
a jego jeszcze mniej kulturalny pan "tego" nie posprzątał. 


Czas na ochłodę.  


- A gdzie ta Wicepańcia się straciła? A, poszła do piwnicy po kijki Nordic Walking. Zaraz 
wybywamy na kolejną wędrówkę. Poczekam na nią przed domem.


- Tu ja pilnuję, dobry pies Aramis. Ale niech tu nikt nie próbuje wkraczać bez pozwolenia 
Wicepańci, bo mogę być zły pies Aramis.   

HKCz
13.06.2017