Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czerwcowe wędrówki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czerwcowe wędrówki. Pokaż wszystkie posty

środa, 23 maja 2018

Zielonoświątkowe ferie już za nami

I calusieńkie dwa tygodnie minęły jak z bicza trzasnął. Rodzinka wróciła z urlopu, to i Aramis wrócił do domu. Też z urlopu. A jak! Bo my razem też urlop mieliśmy. Urlop taki że hej! Codzienne - w soczystej zieleni - wędrówki, i to po dwa razy dziennie, były wspaniałe. Ile kilometrów po górach i lasach zrobiliśmy, to nasze. Ale że wszystko co piękne szybko się kończy, czas zielonoświątkowego wędrowania też się skończył. Trzeba wrócić do normalności. Szkoda mi tylko będzie tej bajecznej zieleni, która teraz, z dnia na dzień, będzie niestety coraz bardziej przygasać. No cóż, już tak przyroda jest skonstruowana. I nic nie można zmienić. Nie ma więc co marudzić, tylko czekać wytrwale na kolejne urlopy. Bo chyba nas trochę ich jeszcze w życiu czeka? ;) 













HKCz
20.06.2017 

Czerwcowe wędrówki... z Aramisem

I to dwa razy dziennie. Rodzinka tradycyjnie już na czerwcowym urlopie, więc ja i Aramis opiekujemy się sobą na wzajem. I razem, oczywiście, ochoczo wędrujemy po górach i lasach. Masę kilometrów mamy już w swoich starych nogach. A w starych głowach? Ho, ho, kupę wrażeń... W starych? No cóż, starzejemy się. Nierówno niestety. Aramis starzeje się szybciej. Za 4 lata będziemy w równym wieku. Ale co tam, takie jest życie. Młodość przemija. Ważne że w sercu młodości wiele, a i werwy nadal nie brakuje.  




Halszka i Aramis pozdrawiają wszystkich Bliskich i Znajomych. :)  


Do lasu podjeżdżamy autem, a potem już tylko per pedes. Rano z kijkami Nordic Walking 
(ja oczywiście), a wieczorem bez kijków.  


Na polanie krótki trening... i dalej w drogę.  


Zanosi się na burzę. My się burzy nie boimy, zawsze przed czasem do domu zdążymy. Albo 
przynajmniej do auta. W aucie jest bezpiecznie, gdyż jego metalowa karoseria tworzy tzw. 
klatkę Faradaya, chroniącą przed polem elektrostatycznym... Mądra jestem, co nie? ;)  



Aramis lubi ze mną wędrować. Widać to po jego minie. Nigdy nie trzymam go na linie. Biega sobie 
gdzie chce. A kiedy ktoś się do nas zbliża, gwiżdżę na niego, on podbiega i chwytam go za obrożę. 
Po to tylko, żeby ten ktoś nie musiał się go bać. Ta druga obroża, to specjalna - przeciw kleszczom. 
Parę lat temu Aramis "poczęstował" mnie swoim kleszczem zarażonym boreliozą. Na szczęście 
wyszłam z niej. Teraz zabezpieczmy się przed tymi małymi potworami z każdej strony.


- Wicepańcia poszła zrobić siusiu... No to grzecznie na nią czekam.  


O, jak pięknie umiejscowiona ławka. Ale my kierujemy się w stronę chatki.  


Aramis lubi się tu zatrzymywać. Tu pachnie grillem.   


Aramis  czeka aż do niego dojdę.   


I dalej w drogę...  


Aramis... fuj! Ani mi się waż 'to" wąchać. Jakiś mało kulturalny pies na drodze się załatwił, 
a jego jeszcze mniej kulturalny pan "tego" nie posprzątał. 


Czas na ochłodę.  


- A gdzie ta Wicepańcia się straciła? A, poszła do piwnicy po kijki Nordic Walking. Zaraz 
wybywamy na kolejną wędrówkę. Poczekam na nią przed domem.


- Tu ja pilnuję, dobry pies Aramis. Ale niech tu nikt nie próbuje wkraczać bez pozwolenia 
Wicepańci, bo mogę być zły pies Aramis.   

HKCz
13.06.2017